réiben
1.
1) це́рці, націра́ць;
sich (
2) це́рці, чы́сціць
3) націра́ць (рабіць пашкоджанне, раздражненне);
sich (
4) паціра́ць (лоб, рукі);
2. ~, sich це́рціся;
sich an
réiben
1.
1) це́рці, націра́ць;
sich (
2) це́рці, чы́сціць
3) націра́ць (рабіць пашкоджанне, раздражненне);
sich (
4) паціра́ць (лоб, рукі);
2. ~, sich це́рціся;
sich an
Reiberéi
Réibfläche
Réibung
2)
réibungslos
1.
1)
2)
2.
álles verlíef ~ усё ішло́ гла́дка
reich
2) вялі́кі, бага́ты;
éine ~e Ánzahl вялі́кая ко́лькасць;;
~ an Erfáhrungen бага́ты на во́пыт
=reich паўсуф. прыметнікаў, указвае на наяўнасць (у вялікай колькасці) у прадмета прыкметы або ўласцівасці: sónnenreich со́нечны, залі́ты со́нцам
Reich
1) дзяржа́ва, імпе́рыя
2)
Reiche
réichen
1.
die Hand zum Gruß ~ віта́цца з кім
er kann ihm nicht das Wásser ~
2.
1) быць дастатко́вым, хапа́ць, става́ць;
séine Kraft reicht aus яму́ хапа́е сі́лы;;
das Brot muss ~ хле́ба паві́нна хапі́ць
2) распасціра́цца, дастава́ць;
das Wásser reicht ihm bis an den Hals вада́ дасяга́е яму́ пад го́рла;;
so weit der Hímmel reicht да са́мага гарызо́нта