Verbum

дзі́ва н.

1. (нешта незвычайнае) Wúnder n -s, -; Wúnderding n -(e)s, -e; Séltenheit f -, -en;

2. (здзіўленне) Verwúnderung f -, -en; Erstáunen n -s, -;

3. (дзіўна) у знач. вык, разм. mérkwürdig, erstáunlich;

◊

што за дзі́ва! das ist ein wáhres Wúnder!, das ist wúnderbar!;

няма́ нічо́га дзі́ўнага das ist gar nicht verwúnderlich;

не дзі́ва, што… (es ist) kein Wúnder, dass…;

дзі́ву дава́цца sich wúndern;

на дзі́ва áusgezeichnet, sehr gut;

◊

дзі́ва што! und ob!

дзівава́цца разм. bewúndern vt, bestáunen vt; stáunen vi (über A)

дзіва́к м. Sónderling m -(e)s, -e; verschróbener Kerl; (kómischer) Kauz m -es, Käuze

дзівакава́ты sónderbar, wúnderlich, séltsam, úlkig

дзіва́цкі ábsonderlich, mérkwürdig

дзіва́цтва н. Ábsonderlichkeit f -, -en; Séltsamkeit f -, -en; Sónderbarkeit f -, -en; Wúnderlichkeit f -, -en; Kaprióle f -, -n

дзіва́чка ж. verschróbene Persón

дзіва́чыць разм. sich wúnderlich benéhmen*, Schrúllen háben

дзіві́цца

1. (здзіўляцца) sich wúndern (чаму-н. über A); stáunen vi (чаму-н. über A);

2. разм. (глядзець з цікавасцю) bewúndern vt, bestáunen vt

дзіві́ць in Erstáunen (ver)sétzen