Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

Скарачэнні ∙ Кніга ў PDF/DjVu
 Аўтарскі слоўнік — у ім словы і тлумачэнні пададзены паводле асабістых поглядаў укладальнікаў. Магчымыя няправільныя націскі, а таксама іншыя памылкі і недакладнасці.

прыня́ты

1. (узяты) ángenommen, áufgenommen;

прыня́ты да ўва́гі in Betrácht gezógen;

прыня́ты на слу́жбу in den Dienst áufgenommen; éingestellt;

прыня́ты пара́дак die éingeführte Órdnung;

2. (заведзены) üblich, gebräuchlich;

гэ́та прыня́та so ist es üblich, das ist Brauch;

тут прыня́та, у нас прыня́та hier ist es Sitte, hier ist es üblich

прыня́цца (пра расліны) Wúrzeln fássen [schlágen*]

прыня́цце н.

1. (прызначэння і г. д.) Übernahme f -, Ánnahme f -;

2. (рэзалюцыі і г. д.) Ánnahme f -; Bestätigung f -; Verábschiedung f - (закона);

прыня́цце рашэ́ння Beschlússfassung f -, Ánnahme éines Beschlússes, Fällen éiner Entschéidung;

прыня́цце мер Ergréifung von Máßnahmen;

прыня́цце прыся́гі юрыд. die Ábnahme éines Éides; вайск. die Áblegung éines Éides

прыня́ць гл. прымаць

пры́павесць ж. літ. Gléichnis n -ses, -se, Parábel f -, -n

прыпадабня́цца

1. ähnlich wérden; gléichen* vi;

2. лінгв. sich assimilíeren

прыпа́дак м. тс. мед. Ánfall m -(e)s, -fälle; перан. Áusbruch m (e)s, -brüche, Ánwandlung f -, -en;

сардэ́чны прыпа́дак Hérzanfall m;

прыпа́дак шале́нства Wútanfall m;

прыпа́дак лю́тасці ein Ánfall von Raseréi, Tóbsuchts¦anfall m;

прыпа́дак сме́ху Láchanfall m

прыпада́ць

1. (туліцца) sich drücken, sich schmíegen (да чаго-н. an A);

прыпада́ць да зямлі́ sich zu Bóden wérfen*;

2. (супадаць з чым-н.) fállen* vi (s), kómmen* vi (s) (auf A);

свабо́дны дзень прыпада́е на… der fréie Tag fällt [kommt] auf…;

3. (дастацца) zúfallen* vi (s), zutéil wérden (пра шчасце, гонар і г. д.);

прыпада́ць на до́лю каму-н. j-m zutéil wérden

прыпадня́цца sich (ein wénig) erhében*, áufstehen* vi (s); sich (ein wénig) áufrichten (выпрастацца); áufsitzen* vi (s) (з ляжачага становішча);

прыпадня́цца на ды́бачкі [па́льчыкі] sich auf die Zéhenspitzen stéllen

прыпадня́ць (ein wénig) áufheben* vt; (ein wénig) empórheben* vt; lüften vt (капялюш);

прыпадня́ць што-н. з зямлі́ etwas vom Bóden áufheben*