Verbum

з’імшы́ць, ‑шу, ‑шыш, ‑шыць.

Зак. да імшыць.

з’імшэ́лы, ‑ая, ‑ае.

Пакрыты, зарослы мохам. З’імшэлы камень. З’імшэлая страха.

з’імшэ́ць, ‑эе; зак.

Пакрыцца, зарасці мохам.

з’іна́чванне, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. з’іначваць.

з’іна́чвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да з’іначыцца.

2. Зал. да з’іначваць.

з’іна́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да з’іначыць.

з’іна́чыцца, ‑чуся, ‑чышся, ‑чыцца; зак.

Разм. Стаць інакшым, перайначыцца. Як быццам з’іначыўся свет уначы, Маўкліваю, летняй начною парою, І тыя, што клаліся мірна спачыць, Уранку Ўставалі, трымаючы зброю. Броўка. — Я намнога з’іначыўся і сам гэта бачу. З гэтай прычыны мне здаецца, што жыццё маё дома пойдзе нейк інакш, як раней. Чорны.

з’іна́чыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., каго-што.

Разм. Зрабіць інакшым; перайначыць. — Мы ў жыцці ўсё з’іначым, Не пазнаць краіны будзе; Смехам радасным, дзіцячым Усміхацца будуць людзі. Пушча.

з’іне́лы, ‑ая, ‑ае.

Пакрыты інеем; заінелы. Алешнік? А можа аленяў сумёты Прыспалі? З’інелыя рогі дрыжаць. Барадулін.

з’іне́ць, ‑ее; зак.

Пакрыцца інеем; заінець.