лу́джаны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад нудзіць.
2. у знач. прым. Пакрыты палудай. Луджаны самавар.
луджэ́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. лудзіць.
лудзі́льны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да луджэння. Лудзільная справа.
лудзі́льшчык, ‑а, м.
Майстар, які займаецца луджэннем.
лудзі́цца, лудзіцца; незак.
Зал. да лудзіць.
лудзі́ць, луджу, лудзіш, лудзіць; незак., што.
Пакрываць палудай. Лудзіць пасуду.
лу́жа, ‑ы, ж.
Тое, што і лужына. Ішоў дождж, наўкруга стаялі лужы, але да самалёта спяшаліся і спяшаліся людзі. Скрыган.
лужо́к, ‑жка, м.
1. Памянш. да луг 1. А воддаль на лужку свяцілася рачулка. Бядуля.
2. Абл. Невялікі натуральны вадаём; азярцо. Помнілася мне з малых год, што недзе ў гэтым баку павінен быць велікаваты і глыбокі лужок, нібы азярцо. Кулакоўскі.
лу́жына, ‑ы, ж.
1. Паглыбленне на паверхні глебы, запоўненае вадой. Імжыў дождж. Там-сям стаялі лужыны. Жычка. У адным месцы Галя паслізнулася, і левая нага яе трапіла ў глыбокую лужыну. Арабей.
2. Вадкасць, разлітая на паверхні чаго‑н. З адзення [трактарыстаў] ля дзвярэй адразу пацякла здаравенная лужына. Даніленка.
•••
Пасадзіць у лужыну гл. пасадзіць.
Сесці ў лужыну гл. сесці.
лу́жыцкі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да лужычан. Лужыцкая культура. Лужыцкія гаворкі.