Verbum

іканаграфія, ✂, ж. (спец.).

1. Апісанне і вывучэнне вобразаў якіх-н. асоб або сюжэтаў у творах жывапісу або скульптуры.

   І. Пушкіна.

2. зб. Сукупнасць такіх мастацкіх адлюстраванняў.

3. Сукупнасць правіл, якіх павінен прытрымлівацца мастак пры адлюстраванні рэлігійных або міфалагічных сюжэтаў і асоб.

|| прым. іканаграфічны, ✂.

іканапіс, ✂, м.

Від рэлігійнага жывапісу — пісанне ікон.

• Старажытны і.

|| прым. іканапісны, ✂.

• І. твар (перан. строгай, суровай прыгажосці).

іканапісец, ✂, м.

Той, хто займаецца іканапісам.

іканастас, ✂, м.

Сцяна з абразамі святых, якая аддзяляе алтар у праваслаўнай царкве.

|| прым. іканастасны, ✂.

ікаўка, ✂, ж. (разм.).

Міжвольныя адрывістыя гукі, якія ўтвараюцца горлам пры іканні.

• І. мучыць.

ікацца, ✂; безас.; незак.

Пра міжвольную ікаўку.

• Нешта ікаецца мне сёння.

|| аднакр. ікнуцца, ✂.

ікаць, ✂; незак.

Міжвольна ўтвараць адрывістыя гукі, якія выклікаюцца сутаргавым скарачэннем дыяфрагмы.

• І. пасля абеду.

|| аднакр. ікнуць, ✂.

|| наз. іканне, ✂.

іклаты, ✂ і ікласты, ✂.

З вялікімі ікламі.

• І. дзік.

|| наз. іклатасць, ✂ і ікластасць, ✂.

ікол, ✂, м.

Зуб, які знаходзіцца непасрэдна за разцамі (у некаторых жывёлін выступае з рота).

ікона, ✂, ж.

У веруючых: прадмет рэлігійнага пакланення — малюнак Бога або святога; абраз.

• І. святога.

|| прым. іконны, ✂.

• І. жывапіс.