Verbum

цюк​², гукаперайм.

1. Ужыв. для абазначэння стуку.

2. у знач. вык. Ужыв. у значэнні дзеяслова цюкаць — цюкнуць і цюкацца — цюкнуцца.

   • Ц. у шыбу і разбіў.

цюкаваць, ✂; незак.

Увязваць, пакаваць у цюкі.

• Ц. сена.

|| наз. цюкаванне, ✂ і цюкоўка, ✂.

цюкацца, ✂; незак. (разм.).

Ударацца аб што-н. з лёгкім стукам; стукацца.

|| аднакр. цюкнуцца, ✂.

цюкаць, ✂; незак. (разм.).

Удараць, утвараючы слабы стук.

• Чуваць было як цюкалі сякеры.

|| аднакр. цюкнуць, ✂.

|| наз. цюканне, ✂.

цюкнуць, ✂; зак. (разм.).

1. гл. цюкаць.

2. Забіць, прыкончыць.

   • Ц. табурэткай па галаве.

3. Выпіць.

   • Ц. па чарцы.

цюкоўшчык, ✂, м.

Рабочы, які займаецца цюкоўкай.

|| ж. цюкоўшчыца, ✂.

цюленіна, ✂, ж.

Мяса цюленя як ежа.

цюлень, ✂, м.

1. Марская ластаногая млекакормячая жывёліна.

2. перан. Пра непаваротлівага, нязграбнага чалавека (разм., жарт.).

|| прым. цюленевы, ✂.

• Цюленевыя боты.
• Ц. тлушч.

цюленяня, ✂ і цюленянё, ✂, н.

Дзіцяня цюленя.

цюль, ✂, м.

Тонкая лёгкая сятчастая тканіна.

|| прым. цюлевы, ✂.

• Цюлевыя фіранкі.