Verbum

эліпс, ✂, м.

1. У матэматыцы: замкнёная крывая, якая атрымліваецца перасячэннем канічнай паверхні плоскасцю.

2. Тое, што і эліпсіс.

|| прым. эліптычны, ✂.

• Эліптычная арбіта.

эліпсіс, ✂, м.

У мовазнаўстве: рытарычная фігура, якая заключаецца ў пропуску якога-н. члена сказа, што лёгка падразумяваецца.

|| прым. эліптычны, ✂.

эліта, ✂, ж., зб.

1. Лепшыя расліны, насенне або жывёлы, якія па сваіх якасцях найбольш прыгодныя для далейшага развядзення.

2. Лепшыя прадстаўнікі грамадства або якой-н. часткі.

   • Навуковая э.

|| прым. элітны, ✂ і элітарны, ✂.

• Элітнае насенне.
• Элітарная культура.

эльф, ✂, м.

У германаскандынаўскай міфалогіі: дух прыроды, казачная істота, добразычлівая да людзей.

• Жылі ў тым лесе эльфы і феі...

эмаліраваны, ✂.

Пакрыты эмаллю (у 1 знач.).

• Э. посуд.

эмаліраваць, ✂; незак.

Пакрываць эмаллю (у 1 знач.).

|| наз. эмаліраванне, ✂ і эмаліроўка, ✂.

|| прым. эмаліровачны, ✂.

• Эмаліровачныя работы.

эмаліроўка, ✂, ж.

1. гл. эмаліраваць.

2. Слой эмалі (у 1 знач.) на чым-н.

   • Няякасная э.

эмаліроўшчык, ✂, м.

Майстар, які займаецца эмаліроўкай чаго-н.

|| ж. эмаліроўшчыца, ✂.

|| прым. эмаліроўшчыцкі, ✂.

эмаль, ✂, ж.

1. Непразрыстая шклопадобная каляровая маса для пакрыцця металічных прадметаў.

2. звычайна зб. Мастацкія вырабы, пакрытыя такой масай.

   • Грузінскія эмалі.

3. Рэчыва, што пакрывае знешнюю частку зуба (спец.).

4. Лакафарбавы матэрыял у выглядзе суспензіі пігментаў (іншы раз з напаўняльнікамі) у лаку.

|| прым. эмалевы, ✂.

эмансіпацыя, ✂, ж. (кніжн.).

Вызваленне ад залежнасці, прыгнёту, нераўнапраўя.

|| прым. эмансіпацыйны, ✂.