прыстасава́ць verwénden* vt (да чаго-н. zu D і für A), ánwenden* vt (да чаго-н. auf A); áusnützen vt, gebráuchen vt (выкарыстоўваць); ánpassen vt (да чаго-н. D, an A) (прыладзіць)
прыстасо́ўванне н.
1. Ánwendung f -; Áusnutzung f -, Gebráuch m -(e)s (выкарыстанне);
2. (падладжванне) Ánpassung f -, -en
пры́стаў м. гіст. Polizéihauptmann m -(e)s, -leute;
судо́вы пры́стаў Geríchtsvollzieher m -s, -;
участко́вы пры́стаў Reviervorsteher [-´vi:r-] m -s, - (éines Polizeireviers)
прыста́ўка ж. грам. Vórsilbe f -, -n, Präfix n -es, -e
прыста́ўлены
1. (прысунуты) herángerückt herángestellt (an A); ángelehnt (прыхілены);
2. (прыроблены, прымацаваны) ángestückelt, ángesetzt; ángenäht (прышыты);
3. (для назірання) zur Beáufsichtigung béigegeben
прыстаўля́ць гл. прыставіць
прысто́йна прысл., прысто́йны ánständig, schícklich
прысто́йнасць ж. Ánständigkeit f -; Schícklichkeit f -
прыстраля́цца вайск. sich éinschießen*
прыстра́шыць разм. dróhen vi (чым-н. mit D); j-m éinen Schréck éinjagen, j-m Bánge máchen, j-m Angst máchen, éinschüchtern vt