Verbum

цэнтрыфуга, ✂, ж.

1. Апарат для механічнага раздзелу сумесі на састаўныя часткі пад дзеяннем цэнтрабежных сіл.

2. Устаноўка для выпрабавання прыбораў і для трэніроўкі лётчыкаў і касманаўтаў.

|| прым. цэнтрыфугальны, ✂ і цэнтрыфужны, ✂.

цэнтрыфугаваць, ✂; зак. і незак. (спец.).

Раздзяліць (-ляць) неаднародныя сумесі пры дапамозе дзеяння цэнтрабежных сіл.

|| наз. цэнтрыфугаванне, ✂.

цэнтрычны, ✂, (спец.).

Які размяшчаецца па кругу, у выглядзе круга адносна вертыкальнай восі ў цэнтры галоўнага збудавання.

|| наз. цэнтрычнасць, ✂.

цэп, ✂, м.

Прылада для малацьбы збожжа ручным спосабам, у выглядзе доўгай палкі (цапільна) з прымацаваным да яе гужыкам драўлянага біча.

• Малаціць у тры цапы.

|| прым. цэпавы, ✂.

цэпелін, ✂, м.

Дырыжабль з металічным каркасам, абцягнутым тканінай.

|| прым. цэпелінны, ✂.

цэпень, ✂, м.

Стужачны чарвяк, які паразітуе ў кішэчніку чалавека, жывёлы; саліцёр.

цэпкі, ✂ (разм.).

Тое, што і учэпісты.

|| наз. цэпкасць, ✂.

цэра, ✂, ж. (уст.).

Высушаны грыб, які запальваецца ад іскры пры высяканні агню.

|| прым. цэравы, ✂.

цэрбер, ✂, м. (кніжн.).

1. У старажытнагрэчаскай міфалогіі: люты трохгаловы сабака са змяіным хвастом, які ахоўваў уваход у пекла.

2. перан. Злосны, пільны вартавы, які жорстка абмяжоўвае чыю-н. свабоду.

   • Бязлітасны цэнзурны ц.

цэрэбральны, ✂, (спец.).

1. Звязаны з мозгам і яго дзейнасцю; мазгавы.

2. Які ўтвараецца пры загібе кончыка языка к цвёрдаму паднябенню (пра зычныя гукі).