Verbum

эпіка, ✂, ж.

Сукупнасць эпічных твораў.

эпікурэец, ✂, м.

1. Паслядоўнік эпікурэізму.

2. Чалавек, які любіць камфорт і вышэй за ўсё ставіць асабістае задавальненне і пачуццёвую асалоду.

эпікурэізм, ✂, м.

1. У старажытнагрэчаскай і рымскай філасофіі, а пазней у Францыі 17 ст.: вучэнне, згодна з якім асновай шчасця чалавека з’яўляецца задавальненне жыццёвых патрэб, разумная асалода і пакой [па імю грэчаскага філосафа-матэрыяліста Эпікура].

2. Светапогляд, які ўзнік на глебе гэтага вучэння і бачыць сэнс жыцця ў асабістым задавальненні і камфорце (кніжн.).

|| прым. эпікурэйскі, ✂.

эпікурэйства, ✂, н. (кніжн.).

Схільнасць да камфорту, імкненне да задавальнення жыццёвых патрэб.

|| прым. эпікурэйскі, ✂.

эпілепсія, ✂, ж.

Хранічнае захворванне галаўнога мозга чалавека, якое характарызуецца сутаргавымі прыступамі і стратай прытомнасці; падучая хвароба.

|| прым. эпілептычны, ✂.

эпілептык, ✂, м.

Чалавек, хворы на эпілепсію.

|| ж. эпілептычка, ✂.

эпілог, ✂, м.

Заключная частка мастацкага твора.

• Э. рамана.
• Э. оперы.

|| прым. эпілогавы, ✂.

эпістала, ✂, ж.

Жанр літаратуры 18 — пачатку 19 ст. ў выглядзе паслання ў форме пісьма.

эпісталярны, ✂.

1. Пра літаратурны твор, напісаны ў форме пісем.

   • Э. раман.

2. Які з’яўляецца сукупнасцю чыіх-н. пісем.

   • Эпісталярная спадчына Янкі Купалы.

эпіталама, ✂, ж.

1. У старажытных грэкаў і рымлян: віншавальная песня маладым.

2. Верш-віншаванне ў гонар тых, хто бярэ шлюб.

|| прым. эпіталамны, ✂.