Verbum

бара́н​², ✂, м.

1. Жвачная млекакормячая жывёліна з густой воўнай і выгнутымі рагамі; самец авечкі.

   • Горны б.

2. (таксама перан. пра тупога, някемлівага чалавека; лаянк.).

◊

• Уперціся як баран (разм. неадабр.) — пра ўпартага чалавека.

• Як баран на новыя вароты (глядзець) (разм.) — глядзець на што-н. разгублена, нічога не разумеючы.

|| памянш.-ласк. баранчык, ✂.

|| прым. барановы, ✂.

• Б. лой.

барана́, ✂, ж.

Сельскагаспадарчая землеапрацоўчая прылада ў выглядзе рамы з вертыкальнымі зубамі для рыхлення глебы.

баранава́льшчык, ✂, м.

Той, хто барануе.

|| ж. баранавальшчыца, ✂.

баранава́ць, ✂; незак.

1. Разрыхляць глебу бараной.

2. Пакідаць баразну, след на чым-н. (разм.).

   • Жэрдка баранавала зямлю.

|| зак. узбаранаваць, ✂, забаранаваць, ✂ і пабаранаваць, ✂.

|| наз. баранаванне, ✂.

бара́ніна, ✂, ж.

Мяса барана або авечкі як ежа.

• Плоў з баранінай.

барані́ць, ✂; незак.

Ахоўваць ад нападу ворагаў; засцерагаць ад чаго-н. непрыемнага.

• Б. свой край.

|| звар. бараніцца, ✂.

барано́к, ✂, м.

Вырабленая аўчынка баранчыка.

бара́нчык, ✂, м.

1. гл. баран.

2. толькі мн. Невялікія пеністыя хвалі на вадзе, а таксама невялікія перыста-кучавыя воблакі.

3. Гайка з двума вушкамі для закручвання рукамі.

барахлі́ць, ✂; незак. (разм.).

Працаваць дрэнна, з перабоямі (пра маторы, механізмы і інш.).

• Тэлевізар барахліць.
• Сэрца барахліць. (перан.).

барахло́, ✂, н., зб. (разм.).

1. Старыя непрыгодныя рэчы, а таксама што-н. дробязнае, нязначнае.

   • Мяхі з барахлом.
   • Вырабляць рознае б.

2. перан., лаянк. Пра каго-, што-н. дрэннае.

   • Гэта не чалавек, а нейкае б.

|| прым. барахольны, ✂.