Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авлмоухыэ
гжйклмнрстх

чый​2, ✂, м.

  1. Высокі стэпавы кавыль, які расце ў Сярэдняй і Цэнтральнай Азіі.

    • Сцябло чыю.

  2. Высушаныя сцёблы гэтай расліны, якія выкарыстоўваюцца для пляцення розных вырабаў, а таксама як сыравіна для папяровай і цэлюлознай вытворчасці.

чыйсьці, займ.

Які невядома каму належыць.

  • Пачуўся ч. стук.
  • Ляжала на стале чыясьці кніжка.

чый-небудзь, займ.

Які належыць каму-н., дакладна не вядомы каму.

чый-нічый, займ.

Які належыць сяму-таму.

чык у знач. вык. (разм.).

Ужыв. для абазначэння кароткага адрывістага гуку, дзеяння.

  • Нажом ч. — і пальца няма.

чыкацца, ✂; незак. (разм.).

Валаводзіцца, вазіцца.

  • Чаго з ім ч.!

чыкаць, ✂; незак.

  1. Пра гукі, якія ўтвараюцца работай некаторых механізмаў.

    • Гадзіннік чыкае.

  2. Хутка рэзаць, сячы і пад. (разм.).

|| аднакр. чыкнуць, ✂.

|| наз. чыканне, ✂.

чыкільгаць, ✂; незак.

Ісці, кульгаючы, прыпадаючы на адну нагу.

|| наз. чыкільганне, ✂.

чыкіляць, ✂; незак.

Тое, што і чыкільгаць.

|| наз. чыкілянне, ✂.

чылійцы, ✂, м.

Народ, які складае асноўнае насельніцтва Чылі.

|| ж. чылійка, ✂.

|| прым. чылійскі, ✂.