Verbum

кішка, ✂, ж.

1. Эластычная трубка — частка органаў стрававання ў чалавека, жывёлін.

   • Тонкая к.

2. Гумавая або брызентавая трубка для падачы вады (разм.).

   • Пажарная к.

◊

• Кішка тонка (тонкая) у каго (разм.) — не хапае сіл, сродкаў і пад., каб зрабіць што-н.

• Кішкі марш іграюць (разм. жарт.) — пра моцнае адчуванне голаду.

|| прым. кішачны, ✂.

кішлак, ✂, м.

Паселішча вясковага тыпу ў Сярэдняй Азіі.

|| прым. кішлачны, ✂.

кішма:

• кішма кішэць (разм.) — пра суцэльную масу: кішэць.

кішміш, ✂, м.

Гатунак вінаграду без костачак, а таксама разынкі з гэтага вінаграду.

|| прым. кішмішны, ✂.

кішэннік, ✂, м. (разм.).

Кішэнны злодзей.

• Нечакана злавілі кішэнніка.

кішэнь, ✂ і кішэня, ✂, ж.

1. Ушыты або прышыты зверху адзення (штаноў, паліто, пінжака) мяшочак для дробных рэчаў і грошай.

   • Сукенка з кішэнямі.
   • Ушыць кішэні.
   • Біць па кішэні (перан. уводзіць у выдаткі).
   • За словам у кішэнь не лазіць (перан. быць знаходлівым, дасціпным у размовах; разм.).
   • Класці сабе ў кішэнь (таксама перан. прысвойваць чужыя грошы).
   • Набіць кішэнь (перан. нажыцца).
   • Не па кішэні каму-н. (перан. надта дорага).
   • Пустыя кішэні ў каго-н. (перан. няма грошай).

2. Асобнае аддзяленне ў партфелі, чамадане і пад.

   • К. у гаспадарчай сумцы.

3. Паглыбленне, выемка (спец.).

   • К. тоўстай кішкі.

|| памянш. кішэнька, ✂.

|| прым. кішэнны, ✂.

• К. гадзіннік (для нашэння ў кішэні).
• Кішэнныя грошы (на дробныя расходы).
• Кішэнныя расходы (пра дробныя паўсядзённыя пакупкі).
• К. злодзей (хто крадзе з кішэней).

кішэць, ✂; незак.

1. Мітусліва рухацца ў розных напрамках (пра вялікую колькасць каго-н.).

   • Мільёны пчол кішаць на канюшыне.

2. Быць перапоўненым мноствам жывых істот.

   • Базарная плошча кішэла народам.

кішэчнік, ✂, м.

Аддзел стрававальнай сістэмы чалавека і жывёл, які складаецца з кішак, ідзе за страўнікам і заканчваецца прамой кішкай.

кіяскёр, ✂, м.

Прадавец у кіёску.

|| ж. кіяскёрка, ✂.

клаака, ✂, ж.

1. Падземны канал для сцёку нечыстот.

2. перан. Пра вельмі нізкае і бруднае ў маральных адносінах асяроддзе.

3. Вывадная адтуліна, агульная для кішэчніка і мочапалавых органаў (у земнаводных, паўзуноў, птушак, некаторых рыб і аднапраходных млекакормячых; спец.).

|| прым. клаакальны, ✂ і клаачны, ✂.