Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ПрадмоваСкарачэнніКніга ў PDF/DjVu

шыі́зм, ‑у, м.

Напрамак у ісламе, які прымае каран, але не прызнае суну, мусульманскае свяшчэннае паданне, што дапаўняе палажэнні карана.

[Араб.]

шыі́т, ‑а, М шыіце, м.

Мусульманін — паслядоўнік шыізму.

шыі́тка, ‑і, ДМ ‑таты; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да шыіт.