Verbum

прыгубля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да прыгу́біць.

пры́гук, ‑у, м.

Дадатковы гук, які суправаджае асноўны.

прыгуме́нне, ‑я, н.

Месца, плошча каля гумна. [Рыгор] падаўся ў двор, прайшоў на прыгуменне і ціхом адчыніў гуменныя дзверы. Чорны. Бацька і Хведзька былі на прыгуменні, ладзілі капец. Мележ.

прыгуме́нны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да прыгумення, знаходзіцца на прыгуменні. [Чалавек] пайшоў, прыгнуўшыся, да прыгуменных вагарадзей. Чорны.

прыгуме́нь, ‑ю, м.

Абл. Тое, што і прыгуменне. Дзядзька Марцін кінуў рэзаць сечку і выйшаў на прыгумень. Колас.

прыдабы́ты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прыдабыць.

прыдабы́ць, ‑буду, ‑будзеш, ‑будзе; зак., каго-што.

Разм. Дабыць, прыдбаць што‑н. (звычайна з цяжкасцю); раздабыць. — Пасядзеў бы без хлеба, а каня ніштаватага прыдабыў бы! Чорны.

прыдава́цца ​¹, ‑даюся, ‑даешся, ‑даецца.

Незак. да прыдацца ​¹.

прыдава́цца ​², ‑даецца; незак.

1. Незак. да прыдацца ​².

2. Зал. да прыдаваць.

прыдава́ць, ‑даю, ‑даеш, ‑дае.

Незак. да прыдаць.

прыда́дзены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прыдаць.