прыпа́лены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад прыпаліць.
прыпалі́ць, ‑палю, ‑паліш, ‑паліць; зак., што.
1. Запаліць што‑н. ад чаго‑н., ужо запаленага, палаючага. Прыпаліць лучыну. □ Шура прыпаліў сваю свечку ад Валодзевай, і хлопчыкі рушылі далей. Арабей. // Разм. Прыкурыць. Ладымер зноў прыпаліў люльку, бо яна вельмі часта патухала, і трохі памаўчаў. Чарнышэвіч. [Барашкін] скруціў тоўстую цыгарку, прыпаліў яе і раптам пачаў расказваць Мятліцкаму ўсё, што адбылося з ім сёння. Савіцкі.
2. Разм. Месцамі або з бакоў спаліць, трохі падпаліць. Прыпаліць валёнкі пры сушцы. Прыпаліць пірог у печы.
прыпало́хаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
Разм. Трохі напалохаць; прыстрашыць. — Цяжкасці мяне прыпалохалі, як ты казала, бугры на дарозе. Усё неяк да спакойнага кроку цягнула, не ў ногу з жыццём ішоў... Кулакоўскі.
прыпа́лы, ‑ая, ‑ае.
Які прыпаў да чаго‑н., апусціўся. [Самалёт] ірвануўся па бетан[а]ванай паласе ўздоўж зялёных ліхтароў, прыпалых да самай зямлі. Карамазаў.
прыпа́льванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыпальваць — прыпаліць.
прыпа́львацца, ‑аецца; незак.
Зал. да прыпальваць.
прыпа́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прыпаліць.
прыпаля́рны, ‑ая, ‑ае.
Размешчаны ў раёне палярнага круга, блізка да палярнага круга. Прыпалярныя вобласці.
прыпаміна́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыпамінаць — прыпомніць.
прыпаміна́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да прыпомніцца.
2. Зал. да прыпамінаць.