Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
аезілоруыэюя
іы

бзык, ✂, м. (разм.).

Гук, які ўтвараецца крыламі насякомых у часе палёту; гудзенне.

  • Б. камароў.

бзы́каць, ✂; незак. (разм.).

Утвараць крыламі спецыфічны гук (пра некаторых насякомых).

|| аднакр. бзыкнуць, ✂.

|| наз. бзыканне, ✂.