Verbum

лужа, ✂, ж.

Тое, што і лужына.

лужына, ✂, ж.

1. Невялікая ўпадзіна, напоўненая вадой.

   • Лужыны на дарогах.

2. Разлітая на паверхні чаго-н. вадкасць.

   • Л. на падлозе.

◊

• Сесці ў лужыну (разм.) — пацярпець няўдачу; апынуцца ў няёмкім становішчы.

|| памянш. лужынка, ✂.

лужычане, ✂, м.

Заходнеславянская народнасць, якая жыве ў Германіі, лужыцкія сербы.

|| ж. лужычанка, ✂.

|| прым. лужыцкі, ✂.

луза, ✂, ж.

Адтуліна з падвешаным сеткаватым мяшэчкам на краі борта більярднага стала, у якую падае шар.

|| прым. лузны, ✂.

лузан, ✂, м. (разм.).

Арэх, які сам вылузаўся з шалупіння.

лузаць, ✂; незак.

1. Разгрызаючы, ачышчаць ад шалупін і есці.

   • Л. гарбузікі.

2. Тое, што і лушчыць. (у 1 знач.).

   • Л. стручкі гароху.

|| зак. аблузаць, ✂.

|| наз. лузанне, ✂.

лузга, ✂, ж., зб. (разм.).

Шалупінне ад гарбузікаў, сланечніку.

лузгаць, ✂; незак. (разм.).

Тое, што і лузаць (у 1 знач.).

|| наз. лузганне, ✂.

лук, ✂, м.

Ручная зброя ў выглядзе гібкай дугі, сцягнутай цецівой для пуску стрэл.

• Спаборніцтвы па стральбе з лука.

|| прым. лучны, ✂.

• Лучнае поле (для стральбы з лука).

лука, ✂, ж.

1. Дугападобны паварот ракі, а таксама мыс, які абгінаецца ракой.

2. Выгін пярэдняга ці задняга краю сядла.