Verbum

ідыёцкі, ✂.

1. Уласцівы ідыёту (у 1 знач.).

   • І. выраз твару.

2. Дурны, бязглузды (разм.).

   • Ідыёцкая думка прыйшла ў галаву.

ідыёцтва, ✂, н. (разм.).

Ідыёцкі (у 2 знач.) учынак.

ідылія, ✂, ж.

1. Невялікі літаратурны твор, у якім ідэалізавана паказваецца вясковы побыт на ўлонні прыроды.

2. перан. Мірнае, шчаслівае існаванне (іран.).

|| прым. ідылічны, ✂.

ідыш, ✂, м.

Бытавая і літаратурная мова германскіх па паходжанню яўрэяў.

ідыяматыка, ✂, ж.

У мовазнаўстве: вучэнне аб ідыёмах, а таксама сукупнасць ідыём якой-н. мовы.

• Беларуская і.

|| прым. ідыяматычны, ✂.

ідыясінкразія, ✂, ж. (спец.).

Павышаная, хваравітая адчувальнасць арганізма да пэўных рэчываў, пахаў.

|| прым. ідыясінкразічны, ✂.

ідыятызм, ✂, м.

1. Прыроджаная разумовая адсталасць, недаразвітасць.

2. Неразумнасць, дурнота, бязглуздасць (разм.).

|| прым. ідыятычны, ✂.

ідэаграма, ✂, ж.

Умоўны знак, які абазначае на пісьме паняцце (у адрозненне ад літары, якая абазначае гук).

ідэаграфія, ✂, ж.

Пісьмо пры дапамозе ідэаграм.

|| прым. ідэаграфічны, ✂.

• Ідэаграфічнае пісьмо.

ідэал, ✂, м.

1. Тое, што складае вышэйшую мэту дзейнасці, імкненняў.

   • Агульначалавечыя ідэалы.

2. чаго або які. Дасканалы ўзор чаго-н.

   • І. жаночай прыгажосці.

3. Вышэйшае ўвасабленне якіх-н. якасцей, узор годнасці.

   • Гэты чалавек — мой і.