Verbum

тулава, ✂, н.

Цела чалавека або жывёлы без галавы і канечнасцей.

туліцца, ✂; незак.

1. Гарнуцца, прыціскацца да каго-, чаго-н.

   • Дзіця туліцца да маці.

2. перан. Адчуваць большую прыязнасць да каго-н., быць больш адданым каму-н.

   • Хлопчык больш туліўся да бацькі.

3. Знаходзіць прытулак, прыстанішча дзе-н. у цеснаце.

   • У цеснай хаце тулілася сям’я з дзевяці чалавек.

4. перан. Размяшчацца, знаходзіцца дзе-н. у зацішным месцы.

   • Вёска тулілася каля лесу.

туліць, ✂; незак.

1. Гарнуць да сябе з ласкай, пяшчотай.

   • Маці туліла дзяўчынку да грудзей.

2. перан. Быць прытулкам для каго-, чаго-н.

   • Лес туліў партызан ад немцаў.
   • Густы зараснік туліў старую хатку.

туляга, ✂, м.; ✂, ж..

1. Чалавек, які туляецца, пазбягае сустрэч; бадзяга.

2. Баязлівец, нерашучы чалавек (разм.).

туляцца, ✂; незак.

1. Блукаць, хадзіць без пэўнай мэты; бадзяцца.

   • Усё жыццё туляўся без ніякага занятку.

2. Знаходзіцца дзе-н., хаваючыся ад каго-, чаго-н.

   • Туляўся ў лесе, пакуль партызан не знайшоў.

|| наз. тулянне, ✂.

тумак, ✂, м. (разм.).

Удар кулаком.

• Надаваць тумакоў.

туман, ✂, м.

1. Згушчэнне дробненькіх кропелек вады або ледзяных крышталікаў у прыземных слаях атмасферы, што робіць паветра непразрыстым.

   • Над лугам слаўся густы т.

2. Непразрыстая заслона дыму, пылу і пад.

   • Махорачны т.

3. перан. Пра стан няяснасці, змешанасці думак, уяўленняў.

   • Т. у галаве.

|| прым. туманны, ✂.

туманісты, ✂ (разм.).

З частымі або густымі туманамі; туманны.

• Туманістая восень.
• Туманістыя ночы.

|| наз. туманістасць, ✂.

туманіцца, ✂; незак.

1. Засцілацца, ахутвацца туманам.

   • Удалечыні туманіцца лес.

2. перан. Пра вочы, погляд, памяць: пазбаўляцца здольнасці добра бачыць, разумець (разм.).

   • Галава туманіцца.

|| зак. затуманіцца, ✂.

туманіць, ✂; незак.

1. Засцілаць, рабіць нябачным што-н.

   • Дым туманіў неба.

2. перан. Перашкаджаць добра бачыць або ясна разумець, успрымаць што-н.

   • Слёзы туманілі вочы.
   • Т. галаву.

|| зак. затуманіць, ✂.