Verbum

крыўдаваць, ✂; незак.

Мець на каго-н. крыўду; крыўдзіцца.

• Не трэба к.

крыўдзіцель, ✂, м.

Той, хто крыўдзіў, крыўдзіць каго-н.

|| ж. крыўдзіцелька, ✂.

крыўдзіцца, ✂; незак.

Адчуваць крыўду, прымаць што-н. за крыўду.

• К. на несправядлівасць.

крыўдзіць, ✂; незак.

Рабіць крыўду каму-н.

• К. таварыша.

крыўдлівы, ✂.

Які лёгка крыўдзіцца, здольны адчуваць крыўду.

• К. па натуры чалавек.

|| наз. крыўдлівасць, ✂.

крыўдны, ✂.

Які заключае ў сабе крыўду, прычыняе крыўду.

• Крыўдная мянушка.
• Крыўдныя словы.

крыўляка, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Чалавек, які крыўляецца; ламака.

крыўляцца, ✂; зак.

Рабіць грымасы, трымацца ненатуральна; ламацца.

• К. перад люстэркам.

|| наз. крыўлянне, ✂.

крыха, ✂, ж.

Нязначная колькасць, часцінка чаго-н.

• К. хлеба.

крыхабор, ✂, м. (неадабр.).

Чалавек, схільны да крыхаборства.

|| прым. крыхаборскі, ✂.