Verbum

пранікнуць, ✂; зак.

1. Трапіць, прабрацца куды-н. усярэдзіну, дасягнуць чаго-н.

   • Святло пранікла ў пакой.
   • П. у хату.

2. Распаўсюдзіцца дзе-н., трапіўшы куды-н., стаць вядомым.

   • Звесткі праніклі ў друк.

3. Зразумець, разгадаць, углыбіўшыся, унікшы ў што-н.

   • П. у псіхалогію чалавека.

|| незак. пранікаць, ✂.

|| наз. пранікненне, ✂.

пранудзіцца, ✂; зак.

Правесці які-н. час нудзячыся.

• Увесь вечар пранудзілася адна дома.

пранцы, ✂, н. (разм.).

Тое, што і сіфіліс.

праныра, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Пранырлівы чалавек.

пранырлівы, ✂ (разм.).

Здольны ўсюды пранікаць, дзякуючы спрыту, хітрасці.

|| наз. пранырлівасць, ✂.

пранюхаць, ✂; зак. (разм. неадабр.).

Тое, што і разведаць (у 1 знач.).

• Пранюхаў, дзе можна пажывіцца.

|| незак. пранюхваць, ✂.

праняцца, ✂; зак.

1. Стаць насычаным чым-н.

   • Сцены праняліся вільгаццю.

2. Глыбока пранікнуцца якім-н. пачуццём.

   • П. павагай да старэйшых.

|| незак. праймацца, ✂.

праняць, ✂; зак.

1. Прабраць, пранікнуць усярэдзіну.

   • Сырасць праняла мяне наскрозь.
   • Праняў холад.

2. перан., каго. Моцна падзейнічаць на каго-н.

   • Нічым яго не проймеш.
   • Гэта гора праняло ўсіх да слёз.

3. безас., каго. Пранесці (пра панос; разм.).

|| незак. праймаць, ✂.

прапаведаваць, ✂; незак.

1. Гаварыць пропаведзь (уст.).

2. перан. Распаўсюджваць якое-н. вучэнне, погляды, думкі і пад. (кніжн.).

   • П. новыя ідэі.

прапаведнік, ✂, м.

1. Той, хто гаворыць пропаведзі.

2. перан., чаго. Распаўсюджвальнік якога-н. вучэння, поглядаў, ідэй і пад. (кніжн.).

|| ж. прапаведніца, ✂.

|| прым. прапаведніцкі, ✂.

• П. тон.