Verbum

езуіт, ✂, м.

1. Манах — член каталіцкага манаскага ордэна «Таварыства Ісуса».

2. перан. Хітры, крывадушны, каварны чалавек.

|| ж. езуітка, ✂.

|| прым. езуіцкі, ✂.

• Е. ордэн.

езуіцтва, ✂, н.

Крывадушнасць, хітрасць як сродкі для дасягнення мэты.

• Такога езуіцтва ад яго ніхто не чакаў.

екатаць, ✂; незак.

1. Голасна, працягла крычаць ад моцнага болю.

2. Скавытаць (пра жывёл).

   • У будцы екатаў сабака.

|| наз. екатанне, ✂.

екцення, ✂, ж.

Шэраг малітвенных прашэнняў, якія гаворацца дыяканам ці святаром пры богаслужэнні ад імя вернікаў.

елачка, ✂, ж.

1. гл. ёлка.

2. Пра ўзор, размяшчэнне чаго-н. (звычайна ў форме тв. склону).

   • Вышываць ёлачкай (у елачку).
   • Падымацца на лыжах ёлачкай.

елка, ✂, ж.

Хвойнае вечназялёнае дрэва з конусападобнай кронай.

|| памянш. елачка, ✂.

|| прым. яловы, ✂.

елкаваты, ✂.

Крыху ёлкі, гаркаваты на смак.

• Пахла елкаватым салам.

|| наз. елкаватасць, ✂.

ельнік, ✂, м., зб.

1. Яловы лес.

   • Каля ракі рос е.

2. Ссечаныя яловыя лапкі або дрэвы.

   • Дарога ўслана ельнікам.

|| памянш.-ласк. ельнічак, ✂.

|| прым. ельнічны, ✂.

енк, ✂, м.

Працяглы жаласны стогн, выкліканы болем або вялікім горам.

• Працяглы е. вырваўся з грудзей.

енчыць, ✂; незак.

1. Жаласна стагнаць ад болю, пакуты і пад.

   • Хлопчык енчыў на ложку.

2. перан. Назойліва, надакучліва прасіць аб чым-н. (разм.).

|| зак. выенчыць, ✂.

|| наз. енчанне, ✂.