Verbum

імпарцёр, ✂, м. (спец.).

Асоба, арганізацыя або краіна, якая імпартуе што-н.

• І. нафты.

імпатэнт, ✂, м.

Чалавек, які пакутуе на імпатэнцыю.

|| прым. імпатэнцкі, ✂.

імпатэнтны, ✂.

Які пакутуе ад імпатэнцыі.

імпатэнцыя, ✂, ж.

Палавое бяссілле.

імператар, ✂, м.

Вышэйшы тытул манарха, а таксама асоба, якая мае гэты тытул.

|| ж. імператрыца, ✂.

|| прым. імператарскі, ✂.

імператыў, ✂, м.

1. Катэгарычнае патрабаванне (кніжн.).

2. У граматыцы: тое, што і загадны лад.

|| прым. імператыўны, ✂.

• І. тон (патрабавальны).
• Імператыўная форма дзеяслова.

імперскі, ✂.

1. гл. імперыя.

2. перан. Тое, што і вялікадзяржаўны.

   • Імперскія амбіцыі.

імперыя, ✂, ж.

1. Манархічная дзяржава на чале з імператарам.

   • Рымская і.

2. перан. Буйная манаполія, якая ажыццяўляе кантроль над пэўнай галіной прамысловасці, над якой-н. дзейнасцю.

   • Імперыя прэсы.

|| прым. імперскі, ✂.

імперыял, ✂, м. (уст.).

Руская залатая манета з 1775 г. вартасцю 10 руб., а пасля 1897 г. — 15 руб.

імперыялізм, ✂, м.

Вышэйшая стадыя капіталізму, якая характарызуецца панаваннем буйных манаполій ва ўсіх сферах жыцця, барацьбой паміж капіталістычнымі краінамі за крыніцы сыравіны і рынкі збыту, за чужыя тэрыторыі.

|| прым. імперыялістычны, ✂.