Verbum

тэагонія, ✂, м.

Міфы аб паходжанні і радаслоўнай багоў.

тэадаліт, ✂, м.

Геадэзічны і астранамічны вугламерны інструмент.

|| прым. тэадалітны, ✂.

тэакратыя, ✂, ж.

Форма кіравання, пры якой палітычная ўлада належыць духавенству.

|| прым. тэакратычны, ✂.

тэалогія, ✂, ж.

Тое, што і багаслоўе.

|| прым. тэалагічны, ✂.

тэарэма, ✂, ж.

Матэматычнае палажэнне, правільнасць якога ўстанаўліваецца доказам.

тэарэтызаваць, ✂; незак.

1. Займацца тэарэтычнымі пытаннямі, ствараць тэорыю (у 1 і 2 знач.).

2. Абстрактна разважаць на тэарэтычныя тэмы без карысці для справы.

|| наз. тэарэтызаванне, ✂.

тэарэтык, ✂, м.

1. Чалавек, які займаецца тэарэтычнымі пытаннямі ў якой-н. галіне ведаў.

   • Фізік-т.

2. Чалавек з тэарэтычным (у 3 знач.) складам розуму.

тэарэтычны, ✂.

1. гл. тэорыя.

2. Які мае адносіны да тэорыі, заснаваны на тэорыі.

   • Т. семінар.

3. Схільны, здольны да занятку тэорыяй.

   • Т. розум.

|| наз. тэарэтычнасць, ✂.

тэасоф, ✂, м.

Прыхільнік, паслядоўнік тэасофіі.

|| ж. тэасофка, ✂.

тэасофія, ✂, ж.

Вучэнне пра непасрэднае спасціжэнне боскіх тайнаў, пра зносіны з тым светам.

|| прым. тэасофскі, ✂ і тэасафічны, ✂.