урыва́ть несов., разг., в разн. знач. урыва́ць; см. урва́ть;
урыва́ться страд. урыва́цца.
уры́вками нареч. уры́ўкамі, пры́хваткамі.
уры́вок уст., прост. уры́вак, род. уры́ўка м.;
уры́вочный разг. уры́вачны.