Verbum

ура́

1. межд. ура́;

2. сущ. ура́ нескл., ср.;

громово́е ура́ грамаво́е ўра;

◊

на ура́ на ўра.

уравне́ние

1. ураўнава́нне, -ння ср.; неоконч. ураўно́ўванне, -ння ср.;

2. мат., астр. ураўне́нне, -ння ср.;

◊

уравне́ние вре́мени астр. ураўне́нне ча́су.

ура́вненный и ура́внённый ураўнава́ны, зраўнава́ны, параўнава́ны.

ура́внивание​^I раўнава́нне, -ння ср., ураўно́ўванне, -ння ср.; см. ура́внивать​^I.

ура́внивание​^II раўнава́нне, -ння ср., зраўно́ўванне, -ння ср.; см. ура́внивать​^II.

ура́внивать​^I несов. (к уравня́ть) раўнава́ць, ураўно́ўваць.

ура́внивать​^II несов. (к уровня́ть) раўнава́ць, зраўно́ўваць.

ура́вниваться​^I несов., возвр., страд. раўнава́цца, ураўно́ўвацца; см. уравня́ться, ура́внивать​^I.

ура́вниваться​^II несов., возвр., страд. раўнава́цца, зраўно́ўвацца; см. уровня́ться, ура́внивать​^II.

уравни́ловка разг. ураўні́лаўка, -кі ж.;