праманта́чыць разм. (патраціць) verschwénden vt, vergéuden vt; verlúdern vt, verjúxen vt
прамарга́ць разм. verpássen vt, versäumen vt; durch die Fínger géhen lássen*; sich (D) entgéhen lássen* (даць магчымасць уцячы)
прамару́джванне н. Verzögerung f -, -en, Verzúg m -(e)s; Verschléppung f -, -en (зацяжка);
без прамару́джвання únverzüglich, sofórt
прамару́дзіць verzögern vt
прама́рыць séinen Gedánken náchhängen; träumen vi, vt; verträumen vt
прама́слены mit Öl durchdrúngen; fett
прамата́ць разм. гл. прамантачыць
прамаўляць ságen vt, spréchen* vt, éine Réde hálten*
прамаўча́ць
1. stíllschweigen*аддз. vi, kein Wort verlíeren*;
2. (не адказаць) kéine Ántwort schúldig bléiben*
прама́хвацца, прамахну́цца разм.
1. vorbéischießen* аддз. vi, das Ziel verféhlen;
2. перан. разм. éinen Féhler máchen, éinen Féhlgriff tun*, éinen Bock schíeßen*