прыко́нчыцца, ‑чыцца; зак.
Разм. Скончыцца. — От як толькі прыкончыцца гэтая калатня, дык [давай] пабяромся з табой дый пойдзем разам. — То куды ж гэта мы пойдзем? — яна [Алімпа] зрабіла выгляд, што не зразумела Анісімавых слоў. Сабаленка.
прыко́нчыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., каго-што.
Разм.
1. Давесці да канца, закончыць. — Мы адвагу мусім Несці ў сваім сэрцы. А вайну прыкончым, — Нам усё дадуць. Броўка. // З’есці або выпіць усё да астатку. — А Марыніч, дык той зараз цэлага япрука прыкончыць. Колас.
2. Дабіць каго‑н. канчаткова. Другі воўк толькі мармытнуў нешта ў адказ на віск. Яго дзядуля прыкончыў абушком. Пальчэўскі. Аджа Опермана Алёшка прыкончыў апошнім стрэлам. Мікуліч.
прыко́пванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыкопваць — прыкапаць.
прыко́пваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прыкапаць.
прыко́пка, ‑і, ДМ ‑пцы, ж.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыкопваць — прыкапаць.
прыко́рм, ‑у, м.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыкормліваць — прыкарміць.
2. Тое, чым прыкормліваюць. Прыкорм для жывёлы. Прыкорм для рыбы.
прыко́рмліванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыкормліваць — прыкарміць.
прыко́рмлівацца, ‑аецца; незак.
Зал. да прыкормліваць.
прыко́рмліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.
1. Незак. да прыкарміць.
2. Карміць чым‑н. дадаткова (пра грудных дзяцей).
прыко́ўванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыкоўваць — прыкаваць.