прыго́рбіць, ‑блю, ‑біш, ‑біць; зак., каго.
Зрабіць згорбленым, ссутуленым. Пастарэў, прыгорбілі гады Нупрэя. Гроднеў.
прыго́рблены, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад прыгорбіць.
2. у знач. прым. Згорблены, ссутулены (ад старасці, немачы); крыху сагнуты. Па высокай прыгорбленай постаці прафесар Галынскі адразу пазнаў Ягуплу. Галавач. Жылісты, прыгорблены, .. [сын], як заведзены, кружыўся на падворку, мільгаў палатнянымі штанамі. Ракітны. На [біле] свайго воза сядзеў мужчына з тоўстым, трохі прыгорбленым носам. Арочка.
прыго́рклы, ‑ая, ‑ае.
Які набыў гаркавы смак; гаркаваты. Прыгорклае масла. □ Пад лагодным ясным сонцам.. ляжалі спапялелыя руіны, і цяжкі прыгорклы агідны пах ішоў ад іх. Самуйлёнак.
прыго́ркнуць, ‑не; зак.
Стаць гаркаватым, набыць гаркавы смак. Сала прыгоркла. Мука прыгоркла.
прыго́рнуты, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад прыгарнуць.
прыго́ртвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да прыгарнуцца.
2. Зал. да прыгортваць.
прыго́ртваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прыгарнуць.
прыго́ства, ‑а, н.
Прыгажосць, прываблівасць. Дзюбастая птушка хваліла прыгоства свайго жытла на свеце не зусім далікатным голасам. Чорны. І не таму, што ў ім [Вільнюсе] прыгоства многа. Што многа помнікаў далёкіх год, — Мы не сустрэлі там мілей нічога, Чым жыхары цудоўныя яго. Гілевіч.
прыграба́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да прыгрэбціся.
2. Зал. да прыграбаць.
прыграба́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прыгрэбці.