засцяба́ць 1, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго.
Разм. Засячы пугай, дубцом і пад.
засцяба́ць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Разм. Пачаць сцябаць.
засцянко́вец, ‑коўца, м.
Гіст. Жыхар засценка 2. Мазавецкі стаяў у натоўпе навакольных засцянкоўцаў ля касцёла і чакаў канца імшы. Чорны.
засцянко́вы, ‑ая, ‑ае.
Гіст. Які мае адносіны да засценка 2. Засцянковая шляхта.
засцяро́га, ‑рогі, ДМ ‑розе, ж.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. засцерагаць — засцерагчы.
2. Тое, што засцерагае ад чаго‑н. — Прызнацца, дагэтуль я крыху баяўся, што хто-небудзь прачытае мой дзённік. Праўда, ад гэтага засцерагалі неразборлівы почырк і беларуская, мова, якую ведаў адзін Чарняк. Але засцярога гэта не такая ўжо надзейная. Шамякін.
3. Мера, якая прымаецца для аховы, засцеражэння ад чаго‑н.; надзвычай асцярожныя адносіны да чаго‑н. Да войтавых вушэй даходзяць чуткі: па лясах бадзяюцца цёмныя людзі, змаўляюцца.. і на нешта наважваюцца. Засцярога тут не пашкодзіць. Колас.
засцяро́жлівы, ‑ая, ‑ае.
Які робіцца з засцярогай; асцярожны. Гэты нясмелы засцярожлівы стук моцна ўразіў бабку і прымусіў забіцца яе сэрца. Колас.
засы́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Разм. Пачаць сыкаць.
засыла́цца, ‑аецца; незак.
Зал. да засылаць.
засыла́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да заслаць 1.
засы́лка, ‑і, ДМ ‑лцы, ж.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. засылаць — заслаць.
засына́нне, ‑я, м.
Стан паводле знач. дзеясл. засынаць — заснуць.