прыво́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прыараць.
прыву́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад прывучыць.
прывуча́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да прывучыцца.
2. Зал. да прывучаць.
прывуча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прывучыць.
прыву́чвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да прывучыцца.
2. Зал. да прывучваць.
прыву́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прывучыць.
прывучы́цца, ‑вучуся, ‑вучышся, ‑вучыцца; зак.
Выпрацаваць у сябе якую‑н. звычку, навык да чаго‑н. Прывучыцца да акуратнасці. □ — Не бачыш, я займаюся трэніроўкай. Хачу прывучыцца, каб галава не кружылася. Гамолка.
прывучы́ць, ‑вучу, ‑вучыш, ‑вучыць; зак., каго-што.
Прымусіць прывыкнуць, прызвычаіцца да каго‑, чаго‑н. [Каня] усё-ткі Нічыпар прывучыў, быў не такі хлопец, каб адступіцца. Мележ. Употай ад маці Ліда прывучыла карову да ярма. Паслядовіч. // Выпрацаваць якую‑н. звычку, навык да пэўнай работы, занятку і пад. Прывучыць да працы. Прывучыць да цярплівасці. □ Паляўнічыя прывучылі .. [сабачку] не псаваць здабычу, а цэлай прыносіць у рукі. Лынькоў. Змалку прывучыў .. [Сёмку] бацька хадзіць каля зямлі, любіць яе і даглядаць. Гартны.
прывыка́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прывыкнуць.
•••
Не прывыкаць — аб тым, што ўжо стала звычайным, прывычным. [Янка:] — Рабіць мне не прывыкаць. Якімовіч.
прывы́клы, ‑ая, ‑ае.
Які прывык да чаго‑н., мае прывычку да чаго‑н. Праўда, назваць гэта «зацішшам» мог толькі хіба такі цярплівы, прывыклы да бою воін, як Шчарбацюк. Мележ. Прывыклае да цішыні вуха ўлавіла частае тупанне мноства ног. Пташнікаў.