Verbum

запазы́чвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да запазычваць.

запазы́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да запазычыць.

запазы́чыцца, ‑чуся, ‑чышся, ‑чыцца; зак.

Узяўшы пазыку, зрабіцца чыім‑н. даўжніком. Кажуць: можна перад кім хочаш запазычыцца, толькі не перад дзяржавай.

запазы́чыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., што.

Пераняць, узяць адкуль‑н. Запазычыць ідэю. Запазычыць выраз. □ [Старшыня] нямала карыснага запазычыў з работы перадавікоў і цяпер, не шкадуючы сіл, гатоў дзяліцца вопытам сваёй арцелі. Дуброўскі.

запазяха́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Разм. Пачаць пазяхаць.

запаі́ць, ‑паю, ‑поіш, ‑поіць; зак., каго.

1. Залішне напаіць; абпаіць. Запаіць цяля.

2. Задобрыць, частуючы гарэлкай. Запаіў [Езуп Юрканс] суддзю і забраў [зямлю ўдавы Марцініхі], як быццам за даўгі, а жанчыну пусціў жабраваць па свеце. Броўка.

запа́йванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. запайваць — запаяць.

запа́йвацца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да запаяцца.

2. Зал. да запайваць.

запа́йваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да запаяць.

запа́йка, ‑і, ДМ ‑пайцы, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. запайваць — запаяць.