Verbum

прыро́стак, ‑тка, м.

Разм. Малады парастак расліны.

прыро́шчаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прырасціць.

прыро́шчванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прырошчваць — прырасціць.

прыро́шчвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да прырошчваць.

прыро́шчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прырасціць.

прырубе́жны, ‑ая, ‑ае.

Які знаходзіцца каля рубяжа; прыгранічны. Прырубежная паласа. Прырубежныя землі.

прырулі́ць, ‑рулю, ‑руліш, ‑руліць; зак.

Разм.

1. Кіруючы рулём, пад’ехаць куды‑н., дасягнуць якога‑н. месца. Каля гадзіны ночы [Шэмет] прыруліў к плоту каля старшынёвай хаты ў Якімаўцы. Лобан.

2. што. Кіруючы рулём, падвесці што‑н. куды‑н., да якога‑н. месца. Прыруліць самалёт на ўзлётную паласу.

прыру́львацца, ‑аецца; незак.

Зал. да прырульваць.

прыру́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыруліць.

прыру́пець, ‑піць; безас. зак.

Разм.

1. Стаць неабходным, спатрэбіцца. Дзядзьку майму, Антонію Плахінскаму, прырупіла гэтым часам прыняць да Юзі зяця. Гарэцкі. Каму прырупіць, дык вочы пралупіць. Прымаўка.

2. Захацецца. Прырупіла есці.