Verbum

прыпрага́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыпрагаць — прыпрэгчы.

прыпрага́цца, ‑аецца; незак.

Зал. да прыпрагаць.

прыпрага́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыпрэгчы.

прыпра́дзены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прыпрасці.

прыпражны́, ‑ая, ‑ое.

1. Такі, якога прыпрагаюць. Прыпражны конь.

2. у знач. наз. прыпражны́, ‑ога, м. Конь, запрэжаны ў прыпрэжку.

прыпра́сці, ‑праду, ‑прадзеш, ‑прадзе; ‑прадзём, ‑прадзяце; пр. прыпраў, ‑прала; зак., што і чаго.

Спрасці яшчэ, у дадатак да спрадзенага. Прыпрасці трохі нітак.

прыпра́ўка, ‑і, ДМ ‑праўцы, ж.

Дзеянне паводле дзеясл. прыпраўляць — прыправіць (у 2, 3 знач.).

прыпра́ўлены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прыправіць.

прыпраўля́цца, ‑яецца; незак.

Зал. да прыпраўляць.

прыпраўля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да прыправіць.