прыплы́сці і прыплы́ць, ‑плыву, ‑плывеш, ‑плыве; ‑плывём, ‑плывяце; пр. прыплыў, ‑плыла, ‑плыло; зак.
Плывучы, дасягнуць якога‑н. месца, прыбыць куды‑н. У тыю ж ноч, пад раніцу, прыплылі на лодцы са старым рыбаком дзедам Лаўрэнам Цімох Бураў і Алена Рыгораўна. Шамякін. Шмат год таму назад, калі яшчэ на месцы сённяшняй сталіцы Ісландыі было голае месца, першымі сюды прыплылі нарманы. Матрунёнак.
прыплюсава́ць, ‑сую, ‑суеш, ‑суе; зак., што.
Разм. Дадаць, дабавіць пры падліку, пераліку і пад. Я палез у кішэню па грошы, але Паўловіч затрымаў маю руку. — Прыплюсуй да майго рахунку, — сказаў ён буфетчыцы. Радкевіч.
прыплю́снуты, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад прыплюснуць.
2. у знач. прым. Які мае выгляд прыціснутага з бакоў або зверху. Прыплюснуты нос. □ Твар у мужчыны круглы і прыплюснуты. Галавач.
прыплю́снуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак., каго-што.
1. Націснуўшы, зрабіць плоскім, трохі сплюшчыць. Прыплюснуць галоўку цвіка.
2. Сціснуць, закрыць (павекі). Станішэўскі.. хітра прыплюснуў павекі, пакрытыя чырвонай сеткай жылак. Асіпенка. [Паненка] прыплюснула пяшчотна вейкі. Дубоўка.
прыплюсо́ўванне, ‑я, н.
Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыплюсоўваць — прыплюсаваць.
прыплюсо́ўвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да прыплюсоўваць.
прыплюсо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прыплюсаваць.
прыплю́шчаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад прыплюшчыць.
прыплю́шчвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.
Незак. да прыплюшчыцца.
прыплю́шчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прыплюшчыць.