Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвгдлмноруыэ
аэ

жраць, ✂; незак.

Прагна есці (пра жывёл; пра чалавека — груб., разм.).

|| зак. сажраць, ✂.

жрэц, ✂, м.

  1. У старажытных рэлігіях: свяшчэннаслужыцель, які вёў богаслужэнне і выконваў абрад ахвярапрынашэння.

  2. перан., чаго. Той, хто прысвяціў сябе служэнню чаму-н. (навуцы, мастацтву і пад.).

    • Жрацы мастацтва.

|| ж. жрыца, ✂.

|| прым. жрэцкі, ✂.

жрэцтва, ✂, н.

  1. Заняткі, абавязкі жраца.

  2. зб. Саслоўе жрацоў.