Verbum

тылавік, ✂, м. (разм.).

Той, хто служыць у тыле (у 3 знач.).

тыльны, ✂.

Які знаходзіцца ззаду каго-, чаго-н., з’яўляецца задняй стараной чаго-н.

• Т. бок далоні.

тым, часц.

1. суадноснае слова.

   • 1) Ужыв. ў складаных сказах з даданымі дапаўняльнымі, калі апорнае слова галоўнага сказа кіруе як даданым сказам, так і займеннікам.

   • 2) Ужыв. ў складаных сказах з даданымі супастаўляльнымі, якія падпарадкоўваюцца пры дапамозе злучніка «чым».

     • Чым бліжэй восень, тым карацейшыя дні.

   • 3) Ужыв. перад членамі простага сказа, якія супастаўляюцца пры дапамозе злучніка «чым», каб падкрэсліць большую ступень праяўлення прыметы (звычайна перад вышэйшай ступенню прыслоўя або прыметніка).

     • Чым госць радзейшы, тым мілейшы (прыказка).

2. З’яўляецца састаўной часткай складаных падзельных злучнікаў «між тым, як», «перад тым як», «тым больш што».

3. часц. ўзмацняльная. Ужыв. з прыметнікамі і прыслоўямі вышэйшай ступені, каб падкрэсліць большую ступень праяўлення прыметы.

тымпан​¹, ✂, м.

Старадаўні ўдарны музычны інструмент, род медных талерак або невялікай літаўры.

тымпан​², ✂, м. (спец.).

Трохвугольнае поле франтона з жывапіснымі ці скульптурнымі ўпрыгожаннямі.

тын, ✂, м.

Агароджа з вертыкальных або папярочных жэрдак, пераплеценых прутамі лазы.

|| памянш. тынок, ✂.

|| прым. тынавы, ✂.

тынк, ✂, м.

Аддзелачны раствор з сумесі вяжучых рэчываў (вапны, цэменту, гліны, пяску і пад.), а таксама засохлы слой такога раствору.

• Ад сцяны адваліўся т.

тынкавальны, ✂.

Які мае адносіны да тынкоўкі, тынкавання.

• Тынкавальныя работы.

тынкаваць, ✂; незак.

Пакрываць сцены або столь тынкам, каб зрабіць гладкай паверхню.

• Т. хату.

|| зак. атынкаваць, ✂ і вытынкаваць, ✂.

|| наз. тынкоўка, ✂ і тынкаванне, ✂.

тынкоўка, ✂, ж.

1. гл. тынкаваць.

2. Слой тынку на паверхні будынкаў, на столі і сценах унутраных памяшканняў.