Verbum

тынкоўшчык, ✂, м.

Рабочы, спецыяліст па тынкоўцы.

|| ж. тынкоўшчыца, ✂.

тынянка, ✂, ж. (разм.).

Павець, сцены якой зроблены з галінак, пераплеценых вакол гарызантальных або вертыкальных жэрдак.

тып, ✂, м.

1. Мадэль, узор, форма з прыкметамі, якім адпавядае пэўная група прадметаў, з’яў.

   • Трактар новага тыпу.
   • Т. гаспадаркі.

2. Вышэйшы падраздзел у сістэматызацыі раслін і жывёл, які аб’ядноўвае роднасныя класы (спецыяльны тэрмін).

   • Т. членістаногіх.

3. Характэрны фізічны склад, знешні выгляд чалавека, звязаны з яго этнічнай прыналежнасцю.

   • Славянскі т. твару.

4. Катэгорыя людзей, аб’яднаных супольнасцю якіх-н. характэрных унутраных або знешніх рыс.

   • Т. літаратурнага героя.

5. Асобны чалавек, індывідуум, які вылучаецца сярод іншых характэрнымі рысамі (звычайна адмоўнымі).

   • Гэты т. (асуджэнне) выдаваў сябе за журналіста.

тыпавы, ✂.

1. Які з’яўляецца тыпам, узорам, мадэллю для чаго-н.

   • Школа пабудавана па тыпавому праекту.

2. Які адпавядае пэўнаму тыпу, узору, мадэлі; стандартны.

   • Трохпавярховы т. будынак.

тыпагравюра, ✂, ж.

Гравюра, узноўленая друкарскім спосабам.

тыпаж, ✂, м.

1. Сукупнасць тыпаў, узораў, мадэлей якіх-н. дэталей, вырабаў.

   • Т. самалёта.

2. Сукупнасць прыкмет, характэрных для якога-н. грамадскага разраду, тыпу людзей.

   • Нацыянальны т.

3. Акцёр з яркай характэрнай знешнасцю, які падыходзіць па сваіх знешніх даных для пэўнай ролі.

   • Т. узяты з жыцця.

|| прым. тыпажны, ✂.

тыпалогія, ✂, ж. (спец.).

Класіфікацыя, якая ўяўляе сабой суадносіны паміж рознымі тыпамі прадметаў, з’яў унутры іх сістэмы ў цэлым.

• Т. моў.

|| прым. тыпалагічны, ✂.

тыпізаваць, ✂; зак. і незак.

1. Спецыялізаваць, размеркаваць (-мяркоўваць), класіфікаваць па тыпах (у 1 знач.).

   • Т. будаўнічыя работы.

2. Увасобіць (-сабляць) у тыпічных формах.

   • Т. факты.

|| наз. тыпізацыя, ✂.

тыпічны, ✂.

Тое, што і тыповы.

|| наз. тыпічнасць, ✂.

тыповы, ✂.

1. Якому ўласцівы асаблівасці, характэрныя для пэўнага тыпу прадметаў, з’яў, людзей і пад.

   • Тыповыя прыкметы дыфтэрыі.

2. Які часта сустракаецца, звычайны, характэрны для каго-, чаго-н.

   • Тыповая з’ява.

3. Які аб’ядноўвае індывідуальныя, своеасаблівыя рысы з прыкметамі і ўласцівасцямі, характэрнымі для шэрага з’яў і асоб.

   • Т. беларускі характар.
   • Тыповыя вобразы баек.

|| наз. тыповасць, ✂.