Verbum

сачыўка, ✂, ж. (разм.).

Тое, што і сачавіца.

сачыцца, ✂; незак.

1. Цячы, выцякаць па кроплі або тонкім струменем з чаго-н.

   • Вада сочыцца з цэбра.
   • З бярозы сачыўся сок (выдзяляўся).

2. Пранікаць, пападаць унутр (пра вадкасць).

   • У боты сочыцца вада.

3. перан. Пранікаць куды-н. праз што-н. (пра святло, гукі і пад.).

   • Праз шчыліны дзвярэй сачылася святло.

сачыць​¹, ✂; незак.

1. што, за кім-чым. Назіраць за тым, што рухаецца (або за тым, што можа прыйсці ў рух).

   • С. за самалётам у небе.
   • С., як бусел кружыцца над ліпай.

2. Назіраць за развіццём, ходам чаго-н, быць у курсе справы, цікавячыся ўсім, што дзе-н. адбываецца.

   • С. за сустрэчай на вышэйшым узроўні.
   • С., як ідуць справы на ўборцы каласавых.
   • С. за выразам твару (перан. углядвацца, каб правільна зразумець, не прапусціць чаго-н.).

3. за кім-чым, што, са злуч. уступальны. «каб». Назіраць, наглядаць за кім-, чым-н. (з мэтай праверкі, аховы і пад.).

   • С. за ўзроўнем вады ў прыборах.
   • С. за парадкам у інтэрнаце.
   • С. за выкананнем правіл пажарнай бяспекі.
   • С., каб дзеці былі дагледжаны (клапаціцца).

4. за кім-чым, што. Устанавіць пастаянны нагляд за кім-, чым-н. з мэтай выкрыць, выявіць што-н, злавіць каго-н. на чым-н.

   • С. за работай гандлю.

5. Падпільноўваць, асочваць.

   • С., дзе курыца нясецца.

6. У мове паляўнічых: адшукваць па следу; высочваць.

   • С. зайца.

|| наз. сачэнне, ✂ і сочка, ✂.

сачыць​², ✂; незак.

1. Пра вадкасць: выцякаць па кроплі, струменьчыкам; цячы.

2. Здабываць што-н. з чаго-н.

   • С. мёд з сотаў.

|| наз. сачэнне, ✂.

сачэнь, ✂, м. (абл.).

Тоўсты мучны блін з начынкай.

сашмаргнуць, ✂; зак.

1. Шмаргнуўшы, сарваць што-н. або абарваць з паверхні.

   • С. колькі каласоў ячменю.

2. Шмаргануўшы, злучыць, сцягнуць што-н.

   • С. замок у куртцы.
   • С. матузамі капшук.

|| незак. сашморгваць, ✂.

сашморгацца, ✂; зак.

Сцерціся ад доўгага шморгання.

сашморгаць, ✂; зак.

1. Шморгаючы, сарваць што-н. або абарваць з паверхні.

   • С. лісце з галля.

2. Сцерці частым шморганнем.

   • С. венік.

сашнік, ✂, м. (спец.).

1. Частка сахі, плуга і некаторых іншых сельскагаспадарчых прылад — востры жалезны нарог, які падразае пласт зямлі знізу, праводзіць у глебе баразёнкі.

2. Шырокая стальная пласціна, прымацаваная да хобата лафета, якая, упіраючыся ў зямлю, перашкаджае адкату гарматы пасля выстралу.

|| прым. сашніковы, ✂.

сашпіліцца, ✂; зак.

Злучыцца разам (шпількай і пад.).

|| незак. сашпільвацца, ✂.

|| наз. сашпільванне, ✂.