Verbum

саўладальнік, ✂, м.

Асоба, якая сумесна з кім-н. валодае чым-н.

|| ж. саўладальніца, ✂.

саўладаць​¹, ✂; зак.

1. Перамагчы, узяць верх у чым-н.; адолець, асіліць каго-, што-н.

   • С. з злачынцам.
   • С. з канём (прымусіць слухацца, падпарадкаваць сабе).
   • С. з сабою (перасіліць сябе).

2. Змагчы выканаць якую-н. работу, ажыццявіць што-н.

   • С. з уборкай хлеба.

саўладаць​², ✂; незак. (спец.).

Уладаць чым-н. сумесна з кім-н.

|| наз. саўладанне, ✂.

саўнарком, ✂, м.

Скарачэнне: Савет Народных Камісараў — назва вышэйшага выканаўчага і распарадчага органа дзяржаўнай улады ў былым СССР у 1917—1946 гг.

|| прым. саўнаркомаўскі, ✂.

сафа, ✂, ж.

Нізкая шырокая канапа.

сафары, нескл., н.

1. Адзенне прамога крою з лёгкай тканіны, з кішэнямі і адстрочкай.

2. нязм. Пра адзенне: такога крою, фасону.

   • Куртка-с.
   • Сукенка-с.

сафізм, ✂, м. (кніжн.).

Розумазаключэнне, якое здаецца фармальна правільным, але нявернае па сутнасці, паколькі заснавана на наўмысна няправільным падборы зыходных палажэнняў.

|| прым. сафістычны, ✂.

сафіст, ✂, м. (кніжн.).

Чалавек, які карыстаецца сафізмамі для доказу сваіх сцвярджэнняў.

|| ж. сафістка, ✂.

|| прым. сафістычны, ✂.

сафістыка, ✂, ж. (кніжн.).

Сафістычны спосаб разважанняў.

сафіт, ✂, м. (спец.).

Свяцільнік рассеянага святла, які асвятляе сцэну спераду і зверху.

|| прым. сафітны, ✂.