Verbum

сасуд, ✂, м.

Трубчасты орган (у целе чалавека, жывёлы, у раслінных арганізмах), па якім цячэ вадкае рэчыва.

• Крывяносныя сасуды.
• Сасуды раслін.

|| памянш. сасудзік, ✂.

сасуда...

Першая частка складаных слоў са знач. які мае адносіны да сасудаў, напр. сасудазвужальны, сасудападобны, сасударасшыральны, сасударухальны.

сасудзісты, ✂.

Які складаецца з сасудаў, мае адносіны да іх.

• Сасудзістая тканка вока.

сасцёбаць, ✂ і сасцябаць, ✂; зак. (разм.).

1. Збіць, сцябаючы чым-н.

   • С. траву.
   • С. куст парэчак.

2. Сапсаваць, зрабіць непрыгодным сцябаючы (пра пугу).

   • С. пугу.

3. Удараючы пугай, дубцом, пакрыць пісагамі шкуру жывёлы.

|| незак. сасцёбваць, ✂.

|| наз. сасцёбванне, ✂.

сатана, ✂, м.

У некаторых рэлігіях: злы дух, д’ябал, які супрацьстаіць богу, а таксама (разм., м. і ж.) ужыв. як лаянкавае слова.

|| прым. сатанінскі, ✂.

• С. смех (перан. злосна-насмешлівы).

сатанець, ✂; незак. (разм.).

Станавіцца раз’юшана-злым, злейшым.

|| зак. асатанець, ✂.

сатлелы, ✂.

Такі, што, тлеючы, згніў або згарэў да канца.

• Сатлелая адзежына.
• Сатлелае вуголле.

сатлець, ✂; зак.

Тлеючы, згніць або згарэць да канца.

• Вопратка сатлела ад часу.
• У печы сатлела вуголле.

сатрап, ✂, м.

1. Намеснік правіцеля ў старажытнай Персіі і Індыі.

2. перан. Самадур, дэспат, жорсткі начальнік.

|| прым. сатрапскі, ✂.

сатуратар, ✂, м.

Апарат для насычэння вадкасцей вуглякіслым газам.

|| прым. сатуратарны, ✂.