Verbum

мялець, ✂; незак.

Рабіць мелкім (у 1 знач.), неглыбокім.

• Летам рака мялее.

|| зак. абмялець, ✂.

мяліца, ✂, ж. (разм.).

1. Прылада для расцірання вымачаных сцёблаў лёну і аддзялення кастры ад валакна.

2. перан. Рот (жарт.).

   • Разявіў сваю мяліцу.

мялка, ✂, ж.

1. Машына для размякчэння якой-н. сыравіны (скур і інш.) з мэтай далейшай апрацоўкі.

2. Тое, што і церніца.

мямліць, ✂; незак. (разм.).

Марудна невыразна і вяла гаварыць.

|| зак. прамямліць, ✂.

мямля, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Той, хто мямліць; вялы, нерашучы чалавек.

мянёк, ✂, м.

Тое, што і мянтуз.

мянташка, ✂, ж.

1. Наждачная лапатка, якой востраць косы.

2. перан. Пра таго, хто многа і без толку гаворыць (разм.).

|| прым. мянташачны, ✂.

мянтуз, ✂, м.

Прэснаводная драпежная рыба сямейства трасковых з падоўжаным целам і плямістай скурай.

|| прым. ментузовы, ✂.

мянушка, ✂, ж.

1. Імя, якое даюць хатняй жывёліне.

   • У яго сабакі была мянушка Бялюсь.

2. Жартоўнае або канспірацыйнае імя чалавека.

   • Партыйная м.

мянціць, ✂; незак.

1. Вастрыць мянташкай.

   • М. касу.

2. перан., што, чым і без дапаўнення. Гаварыць многа і без толку, лапатаць (разм.).

   • М. языком.