напуска́ть несов.
1. напуска́ць; (нагонять) наганя́ць;
напуска́ть стра́ху (страх) на кого́ напуска́ць (наганя́ць) стра́ху на каго́;
2. (на кого — о внешнем виде, поведении) разг. напуска́ць;
напуска́ть на себя́ стро́гость напуска́ць на сябе́ стро́гасць;
3. (побуждать к нападению) напуска́ць; (пускать) пуска́ць; (натравливать) нацко́ўваць;
напуска́ться
1. (накидываться) накіда́цца, накі́двацца; (нападать) напада́ць, нава́львацца;
2. страд. напуска́цца; наганя́цца; нацко́ўвацца; см. напуска́ть.
напускно́й
1. напускны́; (напущенный) напу́шчаны;
2. перен. (деланный, притворный) напускны́; няшчы́ры; (фальшивый) фальшы́вы; (искусственный) шту́чны.
напусти́ть сов.
1. напусці́ць, мног. панапуска́ць; (нагнать) нагна́ць;
2. (кого, что, на кого, что) напусці́ць, мног. панапуска́ць; (натравить) нацкава́ць;
напусти́ться разг. (накинуться) накі́нуцца; (напасть) напа́сці, навалі́цца.
напу́тать сов., разг. наблы́таць.
напу́тственный ска́заны на даро́гу; да́дзены на даро́гу;
обрати́ться с напу́тственной ре́чью сказа́ць сло́ва на даро́гу;
напу́тственный сове́т пара́да на даро́гу;
напу́тствие ср. нака́з на даро́гу; пажада́нне на даро́гу, пара́да на даро́гу, сло́ва на даро́гу;
напу́тствовать
1. сов. даць нака́з (на даро́гу), наказа́ць;
2. несов. дава́ць нака́з (на даро́гу), нака́зваць;
стари́к напу́тствовал дете́й тёплыми слова́ми стары́ дава́ў нака́з (на даро́гу) дзе́цям цёплымі сло́вамі.