Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Прадмова Скарачэнні

отста́иватьI несов. (защищать) абараня́ць, адсто́йваць.

отста́иватьII несов. (простаивать на ногах) адсто́йваць.

отста́иватьсяI несов., страд. (от отста́ивать) абараня́цца, адсто́йвацца.

отста́иватьсяII несов. (к отстоя́ться) адсто́йвацца.

отста́лость адста́ласць, -ці ж.;

отста́лый адста́лы.

отста́ть сов., в разн. знач. адста́ць, мног. паадстава́ць;

отста́ть от свои́х спу́тников адста́ць ад сваі́х спадаро́жнікаў;

отста́ть в успе́хах адста́ць у по́спехах;

часы отста́ли гадзі́ннік адста́ў;

обо́и отста́ли шпале́ры адста́лі;

отста́нь от меня́! адста́нь (адчапі́ся, адкасні́ся) ад мяне!;

отстаю́щий

1. прич. які́ (што) адстае́;

2. прил. адстаю́чы;

помога́ть отстаю́щим ученика́м дапамага́ць адстаю́чым ву́чням;

3. сущ. адстаю́чы, -чага м.;

подтяну́ть отстаю́щих падцягну́ць адстаю́чых.

отстега́ть сов. (избить) адсцяба́ць, адхваста́ць.

отстегну́ть сов. адшпілі́ць, мног. паадшпі́льваць;