Verbum

упоко́йник прост., см. поко́йник;

упоко́йница прост., см. поко́йница.

уполза́ть несов. паўзці́; (выползать) выпаўза́ць; (отползать) адпаўза́ць; (заползать) запаўза́ць;

уползти́ сов. папаўзці́; (выползти) вы́паўзці; (отползти) адпаўзці́; (заползти) запаўзці́.

уполномо́чение упаўнава́жанне, -ння ср.; неоконч. упаўнава́жванне, -ння ср.;

уполномо́ченный

1. прич. упаўнава́жаны;

2. сущ. упаўнава́жаны, -нага м.;

уполномо́чивать несов. упаўнава́жваць;

уполномо́чиваться страд. упаўнава́жвацца;

уполномо́чие / по уполномо́чию канц. па ўпаўнава́жанні;

уполномо́чить сов. упаўнава́жыць.