Verbum

анлайнавы слоўнік

духо́ўнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

духо́ўніца

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

духо́ўніцтва

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

духо́ўны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	духо́ўны	духо́ўная	духо́ўнае	духо́ўныя
Р.	духо́ўнага	духо́ўнай духо́ўнае	духо́ўнага	духо́ўных
Д.	духо́ўнаму	духо́ўнай	духо́ўнаму	духо́ўным
В.	духо́ўны (неадуш.) духо́ўнага (адуш.)	духо́ўную	духо́ўнае	духо́ўныя (неадуш.) духо́ўных (адуш.)
Т.	духо́ўным	духо́ўнай духо́ўнаю	духо́ўным	духо́ўнымі
М.	духо́ўным	духо́ўнай	духо́ўным	духо́ўных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

духо́цце

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

Ду́хравічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы