Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеёзілмнопрстухшыэюя’
абвгдеёжзійклмнопрстўфхцчшэюя

канкрэтыза́тар

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. канкрэтыза́тар канкрэтыза́тары
Р. канкрэтыза́тара канкрэтыза́тараў
Д. канкрэтыза́тару канкрэтыза́тарам
В. канкрэтыза́тар канкрэтыза́тары
Т. канкрэтыза́тарам канкрэтыза́тарамі
М. канкрэтыза́тары канкрэтыза́тарах

Крыніцы: piskunou2012.

канкрэтыза́цыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. канкрэтыза́цыя
Р. канкрэтыза́цыі
Д. канкрэтыза́цыі
В. канкрэтыза́цыю
Т. канкрэтыза́цыяй
канкрэтыза́цыяю
М. канкрэтыза́цыі

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

канкрэ́тыка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. канкрэ́тыка
Р. канкрэ́тыкі
Д. канкрэ́тыцы
В. канкрэ́тыку
Т. канкрэ́тыкай
канкрэ́тыкаю
М. канкрэ́тыцы

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.

канкрэцы́йны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. канкрэцы́йны канкрэцы́йная канкрэцы́йнае канкрэцы́йныя
Р. канкрэцы́йнага канкрэцы́йнай
канкрэцы́йнае		 канкрэцы́йнага канкрэцы́йных
Д. канкрэцы́йнаму канкрэцы́йнай канкрэцы́йнаму канкрэцы́йным
В. канкрэцы́йны (неадуш.)
канкрэцы́йнага (адуш.)		 канкрэцы́йную канкрэцы́йнае канкрэцы́йныя (неадуш.)
канкрэцы́йных (адуш.)
Т. канкрэцы́йным канкрэцы́йнай
канкрэцы́йнаю		 канкрэцы́йным канкрэцы́йнымі
М. канкрэцы́йным канкрэцы́йнай канкрэцы́йным канкрэцы́йных

Крыніцы: piskunou2012.

канкрэ́цыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. канкрэ́цыя
Р. канкрэ́цыі
Д. канкрэ́цыі
В. канкрэ́цыю
Т. канкрэ́цыяй
канкрэ́цыяю
М. канкрэ́цыі

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

канкубіна́т

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. канкубіна́т
Р. канкубіна́ту
Д. канкубіна́ту
В. канкубіна́т
Т. канкубіна́там
М. канкубіна́це

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

канку́р

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. канку́р канку́ры
Р. канку́ра канку́раў
Д. канку́ру канку́рам
В. канку́р канку́ры
Т. канку́рам канку́рамі
М. канку́ры канку́рах

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.

канкурава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. канкурава́нне канкурава́нні
Р. канкурава́ння канкурава́нняў
Д. канкурава́нню канкурава́нням
В. канкурава́нне канкурава́нні
Т. канкурава́ннем канкурава́ннямі
М. канкурава́нні канкурава́ннях

Крыніцы: piskunou2012.

канкурава́ць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. канкуру́ю канкуру́ем
2-я ас. канкуру́еш канкуру́еце
3-я ас. канкуру́е канкуру́юць
Прошлы час
м. канкурава́ў канкурава́лі
ж. канкурава́ла
н. канкурава́ла
Загадны лад
2-я ас. канкуру́й канкуру́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час канкуру́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

канку́рны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. канку́рны канку́рная канку́рнае канку́рныя
Р. канку́рнага канку́рнай
канку́рнае		 канку́рнага канку́рных
Д. канку́рнаму канку́рнай канку́рнаму канку́рным
В. канку́рны (неадуш.)
канку́рнага (адуш.)		 канку́рную канку́рнае канку́рныя (неадуш.)
канку́рных (адуш.)
Т. канку́рным канку́рнай
канку́рнаю		 канку́рным канку́рнымі
М. канку́рным канку́рнай канку́рным канку́рных

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.