канкурава́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
| канкурава́нне | канкурава́нні | |
| канкурава́ння | канкурава́нняў | |
| канкурава́нню | канкурава́нням | |
| канкурава́нне | канкурава́нні | |
| канкурава́ннем | канкурава́ннямі | |
| канкурава́нні | канкурава́ннях |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)